چین سفارت خود را در نیکاراگوئه برای اولین بار از سال 1990 پس از قطع روابط با تایوان باز می کند – مسائل جهانی

  • نظر توسط Genevieve Donnellon-May (استرالیا)
  • سرویس مطبوعاتی اینتر

چین و نیکاراگوئه ماه گذشته رسماً روابط دیپلماتیک خود را (دوباره) برقرار کردند. در 10 دسامبر، به وقت آسیا، روابط دیپلماتیک بین چین و نیکاراگوئه رسما برقرار شد. بیانیه مشترک رسمی در مورد ازسرگیری روابط دیپلماتیک بین جمهوری خلق چین و جمهوری نیکاراگوئه در تیانجین چین توسط ما ژائوسو معاون وزیر امور خارجه چین و لائوریانو اورتگا مشاور سرمایه گذاری، تجارت و بین المللی امضا شد. همکاری با رئیس جمهور نیکاراگوئه دانیل اورتگا – و مهمتر از آن، پسر رئیس جمهور. طبق بیانیه مشترک، نیکاراگوئه به رسمیت می شناسد که تایوان بخشی از قلمرو چین است.

در پاسخ، وزارت امور خارجه تایوان (MOFA) در پاسخ گفت که تایوان «عمیقاً متأسف است» که رئیس جمهور دانیل اورتگا، دوستی دیرینه بین دو کشور را نادیده گرفته است. وزارت امور خارجه خاطرنشان کرد که بر اساس بیانیه مطبوعاتی وزارت امور خارجه، سال ها با این کشور آمریکای مرکزی برای ارتقای همکاری هایی که “برای معیشت مردم مفید است و به توسعه کلی کشور کمک می کند” کار کرده است. وزارت امور خارجه همچنین تکرار کرد که «تایوان بخشی از جمهوری خلق چین نیست و جمهوری خلق چین هرگز تایوان را اداره نکرده است. مردم تایوان در برابر فشارهای چین تسلیم نخواهند شد.

چند روز پس از برقراری مجدد روابط چین و نیکاراگوئه، چین 200000 دوز واکسن سینوفارم را به عنوان بخشی از دیپلماسی واکسن خود به نیکاراگوئه ارسال کرد. 2000000 دوز، که اولین دوز از 1 میلیون بود، توسط یک هیئت نیکاراگوئه به رهبری پسر رئیس جمهور اورتگا، لورانو اورتگا موریلو، همراهی شد. دنیس مونکادا، وزیر خارجه نیکاراگوئه، از اهدای واکسن چین تشکر کرد و خاطرنشان کرد که این یک “وابستگی ایدئولوژیک” بین دو کشور است.

چین و نیکاراگوئه در ابتدا تقریباً چهل سال پیش روابط رسمی برقرار کردند. در سال 1985، دانیل اورتگا، رئیس جمهور نیکاراگوئه با چین روابط برقرار کرد. پس از شکست وی در انتخابات در سال 1990، رئیس جمهور ویولتا چامورو، تایوان را به رسمیت شناخت. با این حال، در سال 2007، اورتگا به قدرت بازگشت و در نوامبر 2021 برای چهارمین دوره انتخاب شد. یک ماه پس از انتخاب مجدد وی، نیکاراگوئه روابط خود را با تایوان به دنبال ماه ها بدتر شدن روابط بین اورتگا و دولت بایدن، رئیس جمهور آمریکا، قطع کرد.

علاوه بر این، تصمیم نیکاراگوئه برای برقراری روابط رسمی با پکن به این معنی است که تعداد متحدان دیپلماتیک تایوان به 14 کاهش یافته است که از 22 متحد زمانی که رئیس جمهور تسای اینگ ون در سال 2016 روی کار آمد، کاهش یافته است. آتش بس دیپلماتیک» در دوران دولت قبلی ما یینگ-جو و کومینتانگ (KMT) برقرار بود که در آن چین به شرکای دیپلماتیک تایوان پیشنهاد دیپلماتیک نداد.

جایی که ما اکنون در ایالات متحده آمریکا هستیم - مسائل جهانی
مطلب جدید

در نتیجه تغییر در به رسمیت شناختن و تهاجم چین به آمریکای مرکزی، به نظر می رسد تایوان به طور فزاینده ای در صحنه بین المللی منزوی شده است. اکثر کشورها در پایان دهه 1970، پس از اینکه تایوان (به عنوان جمهوری چین یا ROC) کرسی خود را در سازمان ملل متحد در سال 1971 به جمهوری خلق چین (PRC) از دست داد، به پکن روی آوردند. به غیر از نیکاراگوئه، انتقال اخیر به رسمیت شناختن از تایپه به پکن توسط کشورهای زیر انجام شده است: جزایر سلیمان (2019)، کیریباتی (2019)، السالوادور (2018)، جمهوری دومینیکن (2018)، پاناما (2017)، گامبیا (2019). 2016) و سائو تومه و پرینسیپ (2016).

پس از نیکاراگوئه، اکنون چشمان بسیاری به هندوراس، کشور کوچک آمریکای مرکزی، و رئیس جمهور تازه منتخب آن، شیومارا کاسترو، دوخته شده است. در نوامبر 2021، خوان اورلاندو هرناندز، رئیس‌جمهور مستعفی هندوراس، یک سفر غیرمنتظره سه روزه را از تایوان آغاز کرد. این دیدار در حالی انجام شد که مقامات تایوانی در هندوراس نگران بودند که رئیس جمهور بعدی هندوراس روابط خود را با تایپه قطع کرده و روابط دیپلماتیک رسمی با پکن برقرار کند.

برقراری روابط با پکن یکی از تعهدات کاسترو در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری خود در سال 2021 بود. او اعلام کرد که تغییر روابط از تایپه به پکن به هندوراس امکان دسترسی به فرصت های اقتصادی و همچنین واکسن های ساخت چین برای کووید-19 را می دهد. – هزینه دارو اگرچه کاسترو تا اواخر این ماه به عنوان رئیس جمهور سوگند یاد نخواهد کرد، اما تعهد او ممکن است هندوراس را در میانه تنش دیپلماتیک تشدید کننده بین تایوان و چین قرار دهد و به جبهه جدیدی در برابر تشدید رویارویی جهانی بین دو ابرقدرت تبدیل شود. این تنش‌های ژئوپلیتیکی همراه با نیازهای مالی دولت‌های آمریکای مرکزی، احیای مجدد رهبران پوپولیست در منطقه، و اهمیت اقتصادی فزاینده چین، همراه با دیپلماسی واکسن چین و عدم وجود آتش‌بس بین تایپه و پکن، همگی بر روابط آمریکای مرکزی با هم آمریکا و هم چین و در حال حاضر، همانطور که ایوان الیس، استاد کالج جنگ ارتش ایالات متحده که در مورد روابط آمریکای لاتین با چین تحقیق می کند، اشاره کرده است، آنها عوامل محرک در راندن کشورهای آمریکای مرکزی «از ایالات متحده و به سوی چین» هستند.

"قاچاق یک جنایت است که می تواند جلوی چشمان ما اتفاق بیفتد" - مسائل جهانی
مطلب جدید

در عین حال، حرکت به سمت برقراری روابط دیپلماتیک با چین می تواند تا حدودی ناشی از تمایل به مقابله با هژمونی آمریکا در این کشور و منطقه باشد. واشنگتن مدت‌هاست که از نظر اقتصادی و سیاسی بر آمریکای مرکزی تسلط داشته و آن را به عنوان حیاط خلوت استراتژیک خود می‌نگرد. پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری، پس از اینکه واشنگتن تکرار کرد که از هندوراس می‌خواهد روابط دیپلماتیک دیرینه خود با تایوان را حفظ کند، چین آمریکا را به “رفتار قلدری و قلدری” متهم کرد. با این حال، ایالات متحده نفوذ قابل توجهی بر هندوراس دارد. بر اساس گزارش موسسه بروکینگز، به ویژه، حواله های ارسالی، عمدتاً از سوی افرادی که در ایالات متحده زندگی می کنند، بیش از 20 درصد از تولید ناخالص داخلی هندوراس را تشکیل می دهند. این واقعیت اقتصادی، همراه با کمک های قابل توجه ایالات متحده به هندوراس، همچنین به این معنی است که واشنگتن بر سیاست های محلی نفوذ دارد.

با این حال، در سال های اخیر، هندوراس شاهد افزایش سریع نابرابری، فساد، خشونت و فقر بوده است که مهاجرت به ایالات متحده را بیشتر سوق داده است. در حالی که طوفان های بزرگ شمال هندوراس را در سال 2020 ویران کرد، بیکاری به بالای 10 درصد رسیده است. هندوراس اکنون سومین کشور فقیر در قاره آمریکا است: بیش از 66 درصد از جمعیت در فقر زندگی می کنند. بر اساس گزارش بانک جهانی، این بیماری همه گیر به طور قابل توجهی بر اقتصاد کشور تأثیر گذاشته است و انتظار می رود تولید ناخالص داخلی ملی در سال 2020 به میزان 9 درصد کاهش یابد.

با این وجود، نفوذ چین در هندوراس همچنان در حال افزایش است. در سال 2020، شرکت های دولتی چین ساخت سد برق آبی 105 مگاواتی را در این کشور به پایان رساندند. همچنین بدهی خارجی بیشتری به چین نسبت به آمریکا بدهکار است بر اساس داده های بانک جهانی، 4 درصد از بدهی خارجی معوقه هندوراس به چین بدهکار است، در حالی که تنها 0.01 درصد به آمریکا بدهکار است. علاوه بر این، چین در حال حاضر حدود یک پنجم واردات هندوراس را به خود اختصاص داده است. به این ترتیب، هر گونه منافع مالی بالقوه، مانند وام ها و سرمایه گذاری های حاصل از برقراری روابط رسمی با چین، یا حتی بازی واشنگتن و پکن با یکدیگر، ممکن است آنقدر مهم تلقی شود که نمی توان نادیده گرفت.

اقدامات مثبت مورد نیاز برای بازگرداندن آرامش - مسائل جهانی
مطلب جدید

Genevieve Donnellon-May دستیار پژوهشی موسسه سیاست آب (IWP) در دانشگاه ملی سنگاپور است. علایق تحقیقاتی او شامل چین، آفریقا، حکمرانی فرامرزی و رابطه غذا-انرژی-آب است. کار Genevieve توسط The Diplomat و انجمن محیط زیست چین مرکز Wilson منتشر شده است.


IPS News Bureau UN را در اینستاگرام دنبال کنید

© Inter Press Service (2022) – کلیه حقوق محفوظ استمنبع اصلی: Inter Press Service