چه زمانی کشورها یاد خواهند گرفت که چگونه اصلاحات یارانه سوخت را انجام دهند؟ – مشکلات جهانی

  • نظر توسط آلن گلب، آنیت موکرجی (ایالت واشنگتن)
  • سرویس مطبوعاتی اینتر

معترضان در خیابان ها بیرون آمده اند و با نیروهای امنیتی که برای حفظ نظم و نظم فراخوانده شده اند، به شدت درگیر می شوند. آنها نه تنها از افزایش قیمت سوخت، بلکه از هزینه های زندگی، کمبود خدمات اجتماعی، زیرساخت های در حال فروپاشی، فساد و سرکوب سیاسی نیز ابراز ناامیدی می کنند.

در مواجهه با چشم انداز یک خیزش مردمی، دولت از اصلاحات عقب نشینی می کند و یارانه ها را مجدداً برقرار می کند و تصمیمات سخت را به تاریخ بعدی موکول می کند.

این قزاقستان در سال 2022 است. همچنین اکوادور در سال 2019، نیجریه در سال 2012، بولیوی در سال 2010، اندونزی در سال 2005 و چندین صادرکننده انرژی دیگر که در دو دهه گذشته تلاش کرده اند به یارانه سوخت پایان دهند یا حداقل کاهش دهند.

اگر واردکنندگانی را که بیشتر در معرض ابهام قیمت‌های بین‌المللی انرژی قرار دارند، در نظر بگیریم، این فهرست رشد قابل‌توجهی خواهد داشت. جالب اینجاست که داستان تقریباً به یک شکل پیش می‌رود و عواقب کنش – و عدم کنش – نیز بسیار شبیه به هم هستند.

برای کشورهای غنی از منابع مانند قزاقستان، اکوادور، بولیوی و نیجریه، انرژی یارانه‌ای، به‌ویژه از سوخت‌های فسیلی، یکی از معدود راه‌های ملموسی است که شهروندان می‌توانند از طریق آن احساس کنند که ادعای یک منبع ملی دارند.

در حالی که سطح یارانه ها متفاوت است، در حدود 228 دلار به ازای هر نفر یا 2.6 درصد از تولید ناخالص داخلی در سال 2020، یارانه های قزاقستان بالا است اما در میان صادرکنندگان بالاترین نیست. در شرایطی که دولت عموماً سرکوبگر، نالایق و فاسد شناخته می‌شود، یارانه‌های مواد غذایی و سوخت، نارضایتی‌های عمیق‌تر را پوشش می‌دهد. این از نظر اقتصادی مضر است اما از نظر سیاسی مصلحت‌آمیز است، تعادلی ظریف که بسیاری از کشورها در چند دهه گذشته به دنبال مدیریت آن بوده‌اند – با موفقیت کمی.

فقط 5 درصد از جمعیت منطقه مالک 70 درصد کل ثروت آن هستند - مسائل جهانی
مطلب جدید

تحقیقات ما نشان داده است که راه بهتری برای اصلاح یارانه انرژی وجود دارد. ارائه انتقال مستقیم نقدی برای جبران افزایش قیمت انرژی می تواند یک راه حل “برد-برد” باشد. به بیان ساده، انتقال های جبرانی انرژی (ECT) خانوارها، به ویژه اقشار فقیر و آسیب پذیر را قادر می سازد تا شوک را جذب کرده و منابع را بر اساس نیاز خود تخصیص مجدد دهند.

با حذف آربیتراژ بین قیمت های یارانه ای و بازار، ECT ها همچنین می توانند فساد را کاهش دهند، توزیع را بهبود بخشند و استفاده کارآمد از انرژی را تشویق کنند. کشورهایی مانند ایران، هند، اردن و جمهوری دومینیکن در این نوع اصلاحات نسبتاً موفق بوده‌اند و تجربه آنها برای سایر کشورهایی که این راه را انتخاب می‌کنند درس‌هایی دارد.

فناوری دیجیتال می تواند کمک قابل توجهی به شناسایی ذینفعان، ارائه راهنمایی و اطلاعات لازم به آنها و انتقال مستقیم پرداخت ها به افراد و خانواده ها کند. سه عامل کلیدی ECT یک سیستم شناسایی با پوشش جهانی جمعیت، ارتباطات قوی و دسترسی گسترده به حساب‌های مالی است.

برای تأیید هنجارهای واجد شرایط بودن می توان چندین پایگاه داده را بررسی کرد و سیستم های رسیدگی به شکایات می تواند به کاهش محرومیت ذینفعان واقعی کمک کند. همانطور که نشان داده شد، برای مثال، با اصلاح یارانه LPG هند، کشورها می توانند به تدریج معیارهای واجد شرایط بودن را در طول زمان برای هدف قرار دادن فقیرترین بخش های جمعیت سخت تر کنند.

در نهایت، ECT می‌تواند انگیزه‌ای برای یک سیستم شفاف‌تر و پاسخگوتر از مدیریت یارانه‌ها باشد و به بهبود اعتماد عمومی و حمایت از دستور کار اصلاحی دولت در بلندمدت کمک کند.

منطقه تجارت آزاد آفریقا، محرک احتمالی رشد و توسعه - مسائل جهانی
مطلب جدید

بنابراین، چرا کشورهای بیشتری از این رویکرد پیروی نمی کنند؟ به عنوان مثال، بیشتر اصلاحات یارانه انرژی در زمان بحران اقتصادی به جلو کشیده می شود. ECT نیازمند تعهد سیاسی، گشودگی برای مشارکت در گفتگوی عمومی، ایجاد اجماع بین ذینفعان و منافع اختصاصی قدرتمند، راه اندازی سیستم های اجرایی و کار در وزارتخانه ها، ادارات و سازمان های مختلف دولتی است.

غرامت مستقیم نیز شفاف‌تر از سیستم‌های اغلب مبهم یارانه‌های قیمتی است که به نفع ثروتمندان است، با مصرف انرژی بالاتر آنها، حتی اگر با نیاز به حمایت از فقرا توجیه شود.

ECT راه حل های ساده ای نیستند و اغلب نیاز به زمان دارند تا در جای خود قرار گیرند. در ظاهر، ممکن است ساده تر به نظر برسد که فقط یک شبه قیمت انرژی را از طریق یک دستور اداری افزایش دهید. اما این بازده از نظر پایداری، نتایج اقتصادی، انسجام اجتماعی و ثبات سیاسی قابل توجه است.

هر چه زودتر کشورها بتوانند رویکرد بلندمدتی اتخاذ کنند، بهتر می توانند انتقال به یک سیستم پایدارتر را مدیریت کنند که از کسانی که بیشتر به آن نیاز دارند حمایت کند.

قزاقستان اولین کشوری است که در سال 2022 شاهد ناآرامی های مردمی به دلیل افزایش قیمت سوخت است. تقریباً مطمئناً آخرین مورد نخواهد بود.

آنیت موکرجی همکار سیاستگذاری در مرکز توسعه جهانی است. آلن گلب عضو ارشد مرکز توسعه جهانی است.


IPS News Bureau UN را در اینستاگرام دنبال کنید

© Inter Press Service (2022) – کلیه حقوق محفوظ استمنبع اصلی: Inter Press Service