عدم اقدام اقلیمی، بی عدالتی با شکست مالی بدتر شد – مسائل جهانی

  • نظر توسط جومو کوامه ساندارام (کوالالامپور، مالزی)
  • سرویس مطبوعاتی اینتر

اگرچه تهدید گرمایش جهانی تقریباً نیم قرن پیش از نظر علمی شناخته شده بود، از آن زمان تاکنون پاره پاره های زیادی وجود داشته است. برخلاف تصور رایج، کشورهای صنعتی – اولین و بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه ای – در واقع واکنش های بسیار مناسب تری به تهدید آب و هوا را متوقف کرده اند.

اگرچه اجلاس زمین در سال 1992 سازمان ملل در ریودوژانیرو تعهد جامعه بین‌المللی به توسعه پایدار را تضمین کرد، اما پیشرفت واقعی از آن زمان در بهترین حالت بسیار اندک بوده است. تضعیف چندجانبه گرایی – به ویژه از زمان پایان جنگ سرد در همان زمان – مطمئنا کمکی نکرده است.

ایالات متحده با از بین بردن مؤثر پروتکل کیوتو، سیستم سازمان ملل متحد و سایر ابتکارات چندجانبه را که به نفع خود نبود از زمان پایان جنگ سرد اول تضعیف کرده است. در نتیجه، اکثر کشورهای ثروتمند امضاکننده دیگر حتی سعی نکرده اند به تعهدات پروتکل کیوتو که آنها را امضا کرده اند، عمل کنند.

جای تعجب نیست که ال گور، معاون رئیس جمهور وقت – که ریاست رای 95-0 سنای ایالات متحده علیه پروتکل کیوتو را بر عهده داشت- در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال 2000 خود بر تغییرات آب و هوایی تاکید نکرد. حمایت عمومی او از گرمایش جهانی تنها پس از پایان جاه طلبی های سیاسی او با شکست جنجالی او در برابر جورج دبلیو بوش آغاز شد.

به همین ترتیب، پرزیدنت اوباما در اولین دوره ریاست جمهوری خود – به عنوان مثال، در سال 2009 در کنوانسیون چهارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوا (UNFCCC) کنفرانس احزاب (COP) – قبل از اینکه ایالات متحده به طور فعال توافقنامه پاریس 2015 را شکل دهد، کار چندانی در برابر گرمایش جهانی انجام نداد.

مجموعه عکس های نمای ساختمان مدرن و جدید
مطلب جدید

اما، برخلاف کیوتو، توافق پاریس داوطلبانه است – یعنی الزام آور نیست. با این وجود، زمانی که رئیس جمهور دونالد ترامپ، ایالات متحده را در اوایل سال 2017 خارج کرد، قبل از اینکه جو بایدن، رئیس جمهور جو بایدن، ایالات متحده را در سال 2021 بازگرداند، ضربه دیگری وارد شد.

امور مالی آب و هوا
برای ترغیب کشورهای در حال توسعه به پذیرش تعهدات جدید الزام آور در COP کپنهاگ در سال 2009، رئیس کمیسیون اروپا، نیکلا سارکوزی، رئیس جمهور فرانسه و گوردون براون، نخست وزیر بریتانیا، همگی متعهد شدند سالانه 100 میلیارد دلار برای آب و هوا کمک مالی کنند – بسیار دور از دسترس، اما هنوز شروع مناسبی است.

اما حتی نیمی از این تعهد به شدت ناکافی در اصل اروپایی عملاً انجام نشده است. سایر کشورهای ثروتمند به طور کلی حتی کمتر از اروپایی ها داده اند. همه اینها بسیار کمتر از آن چیزی است که کشورهای در حال توسعه باید با آن کنار بیایند، که با نیاز به کمک بیشتر برای فروش صادراتی کشور اهداکننده بدتر شده است.

از آن زمان، بیشتر کمک های مالی اقلیمی برای کاهش تغییرات آب و هوایی بوده است، با موارد بسیار کمتر برای سازگاری. بدتر از آن، تقریباً هیچ کمکی به قربانیان معمولی فقیر گرمایش جهانی برای «تلفات و خسارات» تجمعی آنها نشده است!

هدف توسعه پایدار (SDG) 13 به دنبال مبارزه با تغییرات آب و هوا و اثرات آن است. در همین حال، گرمایش جهانی کنونی همچنان اثرات انتشار گازهای گلخانه ای انباشته شده توسط کشورهای صنعتی را بدتر می کند.

در دسامبر 2015، COP پاریس در مورد طیف وسیعی از وعده‌های داوطلبانه به توافق رسید. با این حال، دانشمندان آب و هوا موافقند که نه پروتکل الزام آور کیوتو و نه توافق داوطلبانه پاریس نمی توانند گرمایش جهانی را تا پایان قرن به زیر 1.5 درجه سانتیگراد نگه دارند.

خسارات اقتصادی به کشورهای در حال توسعه ناشی از گرمایش جهانی تاکنون بیش از دو برابر اثرات نامطلوب مستند شده بهتر بر کشورهای ثروتمند ارزیابی شده است. اما قربانیان آن کمک چندانی برای سازگاری با پیامدهای دلهره آور تغییرات آب و هوایی دریافت می کنند، چه رسد به «غرامت» برای «تلفات و خسارات» غیرقابل برگشت.

نی که کمر قزاقستان را شکست - مسائل جهانی
مطلب جدید

در همین حال، حسابداری ظاهری امور مالی اقلیم شامل «حسابداری خلاقانه» قابل توجهی است. بنابراین، چنین منابعی به طرق مختلف اغراق شده اند – مثلاً با ذکر اعداد برای «مالی ترکیبی» و دیگر ترتیبات مشکوک.

بنابراین، «کمک‌های توسعه‌ای خارج از کشور» یا صندوق‌های کمکی رسمی برای یارانه دادن به مشارکت‌های دولتی و خصوصی «گرین‌شاش» مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند – به‌عنوان مثال، با «ریسک زدایی» از سرمایه‌گذاری‌های خصوصی سودجویانه که به‌عنوان «مناسب آب و هوا» به مردم معرفی می‌شوند.

عدالت اقلیمی
اخیراً، «عدالت اقلیمی» به طور فزاینده ای مورد تقاضا قرار گرفته است، به ویژه در مورد کشورهای غربی – به جای «اقدامات اقلیمی» صرف. اگرچه رویکرد اقدام اقلیمی مدعی است که با همه کشورها به طور مساوی رفتار می کند، اما با نادیده گرفتن نابرابری ها و نابرابری های موجود، اقدام اقلیمی ناگزیر آنها را عمیق تر می کند.

استناد به عدالت مستلزم اقدامات عادلانه برای جبران پیامدهای نابرابر اقدامات آب و هوایی – به عنوان مثال، کاهش تولید و استفاده از انرژی – برای فقرا و ثروتمندان – هم مردم و هم کشورها است. بنابراین، بدون توجه به نیاز به توسعه پایدار عادلانه، اقدامات آب و هوایی اغلب نابرابری ها را بدتر می کند.

از این رو، در حالی که ادعا می‌شود راه‌حل‌های به ظاهر منصفانه ارائه می‌کند، برخی اقدامات اقدام اقلیمی – به عنوان مثال، صرفاً افزایش قیمت کربن، و در نتیجه، هزینه‌های سوخت برای همه – تأثیر ناعادلانه خواهد داشت. در عوض، اقدامات عدالت اقلیمی باید به طور عادلانه به گرمایش جهانی و سایر چالش های تغییرات آب و هوایی بپردازد.

چالش – از منظر توسعه پایدار – پرداختن به تغییرات آب و هوایی و در عین حال بهبود استانداردهای زندگی به طور عادلانه، به ویژه برای افراد بدتر است. این امر مستلزم تولید گسترده و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر مقرون به صرفه – به جای استفاده از سوخت های فسیلی – برای کاهش گرمایش جهانی است.

اما بازارها به تنهایی این کار را انجام نمی دهند. از این رو، برای ترویج سریع استفاده از انرژی های تجدیدپذیر و سازگاری زیست محیطی با گرمایش جهانی بدون تأثیر نامطلوب بر وضعیت بدتر، به وسایل جدید، از جمله وسایل ترکیبی و انتقال بسیار مقرون به صرفه تر فناوری های مربوطه نیاز است.

جراح پلاستیک بینی و صورت
مطلب جدید


IPS News Bureau UN را در اینستاگرام دنبال کنید

© Inter Press Service (2022) – کلیه حقوق محفوظ استمنبع اصلی: Inter Press Service